Een gemiddeld Christen.

De laatste tijd, en misschien is het wel iets van alle tijden, zie ik meer voorbij komen dat het oké is om dingen niet goed te doen. Dat het oké is om geen perfectie na te streven. Dat het oké is als we fouten maken. Laat ik deze blog beginnen met dat ik dat begrijp. We zijn als mensen niet perfect, maar gelukkig hebben we een heel genadige Vader waaraan wij alle dank verschuldigd zijn. Wij mensen maken keer op keer fouten en zeker voor ons vrouwen spelen hormonen, gevoelens, emoties, maar misschien ook wel slapeloze nachten en andere factoren hierin een grote rol. Het maakt ons kwetsbaar en vatbaar om te handelen vanuit het vlees. En natuurlijk "hoort" dat op een bepaalde manier bij het leven. Natuurlijk is het goed om op social media niet te doen alsof het leven perfect is of dat we nooit fouten maken. Dat is ook niet het punt. Kwetsbaar zijn en de realiteit laten zien, is denk ik in bepaalde mate ook heel goed.

Maar wat ik ermee bedoel te zeggen, is dat ik de laatste tijd meer het idee heb dat het hebben van een gemiddelde leefstijl geaccepteerd worden. Niet alleen op het gebied van kleding of voeding, maar ook, en misschien juist, op het gebied van geloof. Ook in mijn eigen leven merk ik het. Dus misschien is nu een goed moment om wederom te zeggen dat ik ook zoveel fout doe. Dat ik deze blog ook voor mijzelf schrijf. Dat ik het ook niet allemaal weet. Maar wat ik wel weet, is dat ik dingen zie gebeuren. En dat ik Gods Woord lees en deze dingen wil toetsen aan Zijn Woord. Als ik eerlijk ben, dan lijkt het voor mij alsof de ontwikkelingen die ik zojuist noem geen goede ontwikkelingen zijn. Het zijn ontwikkelingen die ik in het licht van Gods Woord niet helemaal kan begrijpen. Of misschien ook wel. Het wordt lastiger om ons uit te spreken zonder daarover veroordeeld te worden. De Christenvervolging rukt op. Er is steeds meer en meer verdeeldheid. Maar eigenlijk moet dat ons niet verrassen of afschrikken. De Bijbel spreekt erover en waarschuwt ons ervoor. Denk alleen al aan de verzen in Johannes 16:33 of 1 Petrus 4:12-13. Het is eigenlijk een belofte. We zullen het meemaken. De Heere Jezus zegt in Mattheüs 10:34-35 Zelf dat Hij geen eenheid brengt, maar juist verdeeldheid. Met alle gevolgen van dien.

Gemiddeld. Of misschien wel lauw.

In Openbaringen 3 wordt gesproken over de gemeente in Loadicea. Een gemeente die lauw was. "Was u maar koud" is wat er zelfs over deze gemeente wordt gezegd. Voor mij is dit gedeelte zo sprekend. Het legt de vinger op de zere plek. We zijn of vóór Hem of tegen Hem (Lucas 11:23). We kunnen geen twee heren dienen (Mattheüs 6). Het probleem is dat het in deze maatschappij steeds lastiger is om kleur te bekennen. Dat het steeds lastiger is om écht een standpunt in te nemen. En tot slot dat het steeds lastiger is om het eigen vlees op bepaalde vlakken te kruisigen. Hoe we ons kleden, wat we eten, of we nog de tijd nemen om stille tijd te houden en noem maar op. Het zijn allemaal dingen waarin we zo bevestigd kunnen worden als er wordt gezegd dat het niet uitmaakt of dat we het niet perfect hoeven te doen. En dat is natuurlijk ook zo, dat snap ik heus wel.

Maar het punt dat ik wil maken, is dat ik het gek vind dat het zijn van een gemiddeld Christen zo lijkt te worden geaccepteerd. Nee, het is niet goed als ik me niet kuis kleed. Dat zeg ik niet, dat zegt Gods Woord. Nee, het is niet goed als ik mijzelf laat gaan en teveel eet. Dat zeg wederom ik niet, dat zegt Gods Woord. Nee, het is niet goed als ik mijn stille tijd vergeet, maar wel uren op Instagram kan scrollen. Daar zijn we het vast allemaal mee eens. Het kunnen worstelingen zijn. Echt waar. Ik ben een emotie-eter en ook al eet ik dan grotendeels heel gezond, ik kan me soms ook laten gaan. En doordat ik zo bezig ben met de blog en Instagram vind ik het soms heel lastig om mijn telefoon weg te leggen. Dat mag best gezegd worden. Maar moet ik dan hierin bevestigd blijven worden dat het niet erg is? Of is het Bijbelser en beter voor mij als er ook weleens tegen mij wordt gezegd dat het misschien beter is als ik minder snoep of dat ik minder op mijn telefoon moet zitten, maar juist beter Bijbel kan gaan lezen? Ik denk dat laatste.

Streven naar perfectie?

Het is toch eigenlijk gek. In de hele maatschappij, in alle aspecten van onze levens, lijken we het beste te willen. We willen de mooiste telefoons, de mooiste kleding. Maar ook de beste spullen voor onze kinderen en noem maar op. We moeten de beste prestaties leveren op het werk en de hoogste cijfers halen op school. Maar als het gaat om de Heere Jezus dienen, om écht Christen zijn, dan is het gewoon geworden om dit gewoon gemiddeld te doen. Als we naar de kerk gaan, dan is het wel goed. Als ik me op zondag netjes kleed, dan is het wel goed. Als ik... en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Nogmaals, ik bedoel dit niet veroordelend. Ik schrijf deze blog net zo goed voor mijzelf. We moeten allemaal onze eigen levenswandel toetsen aan Gods Woord. Ik denk dat we allemaal voor onszelf na moeten gaan of we streven naar een heilige levenswandel. Het gaat daarin juist om dat we streven naar perfectie. Wij zijn weliswaar niet perfect, dat is alleen de Heere Jezus Christus. Maar worden wij niet opgeroepen om Hem na te volgen, om te worden zoals Hij is? Om daarin te streven naar heiligheid? In 1 Petrus 1:15 staat dat wij hiertoe inderdaad worden opgeroepen. Laten we dan streven naar perfectie. Maar dan niet menselijke perfecte. Het gaat om perfectie door Hem en in Hem. Niet perfect naar de menselijke maatstaven, maar perfect naar Goddelijke maatstaven. Niet omdat wij het zo goed kunnen, maar omdat Hij perfect is.

Tot ons volste recht.

Waar het dan wel om gaat, is dat we moeten streven naar een heilige levenswandel. Een Bijbelse levenswandel. God spreekt door Zijn Woord tot ons om een leven te leiden tot eer van Hem. Om Hem te dienen en de dingen te doen die Hij van ons vraagt. Niet omdat we dat van Hem moeten. Nee, we hebben elke dag de keuze om het goed te doen, hoe lastig soms ook. Daarin dwingt Hij ons niet. Maar wat ik wel heb gemerkt, is dat het beter voor ons is als we doen wat Hij van ons vraagt. Onze Vader weet tenslotte wat goed voor ons is. Als we God zo gaan zien, dan ervaren we het anders. Ja, God is een God die rechtvaardig is. Maar Hij gaf daarom ook Zijn Zoon, de Heere Jezus. En daardoor hebben wij genade ontvangen, halleluja. Uit dankbaarheid, maar ook omdat ik Hem vertrouw in het feit dat Hij weet wat het beste voor ons is, wil ik leven zoals Hij dat van mij vraagt.

Natuurlijk gaat dat met vallen en opstaan. Natuurlijk doen we dan niet alles goed, maar dan is er nog steeds die onuitsprekelijk grote genade. Ik denk daarom dus dat het beter is om daar niet te lang in te blijven hangen. Lees maar eens. Dit wordt voor mij bevestigd in onder andere Filippensen 3:14. We moeten vooruit kijken. Leven vanuit die genade. Elke dag weer opnieuw beginnen en proberen het goede te doen en te zien. Natuurlijk hoeven we dat niet alleen te doen. We mogen elke dag bidden om nieuwe kracht en leiding van de Heilige Geest. Hij zal ons helpen om heilig te leven. Om niet gemiddeld te leven, maar om alles eruit te halen wat erin zit. Zodat we zo écht tot ons recht komen. Zodat we zo ten volle kunnen leven voor Hem en voor de mensen om ons heen. Dan wordt ons leven niet perfect, maar ook zeker niet gemiddeld. Niet altijd makkelijk, maar wel het allerbeste.